7 oktober, 2009

Everything I am and everything in me wants to be the one you wanted me to be
I’ll never let you down even if I could; I’d give up everything if only for your good

-2.png

Radio Silence

25 augustus, 2009

Time to update!

Ik lach mezelf uit. Keihard. Sroll twee posts naar beneden en aanschouw hoe ik mezelf en WordPress plechtig beloofde een nieuwe start te maken, zowel qua schoolcarrière als qua blog. Is daar iets vruchtbaars uit gekomen? Helaas. Laat ik even een update over mezelf geven:

School? Oh ja. Ha ha. Wat een grap. Ik moest en zou zo trots twee onmogelijke talen combineren, op de universiteit nog wel. Gelukkig ben ik op tijd bijgedraaid – of toch niet: toen ik inmiddels wist dat Frans/Duits niét de richting was die ik wilde inslaan, was het natuurlijk al te laat om nog te veranderen van studierichting. Wat ga ik nu doen? Na het posten van deze blog is mijn pauze weer over en ga ik keihard verder blokken aan een vak waarvan ik een herexamen moet afleggen. Duim voor me op de 31ste, want ik wil het niet opnieuw volgen! Daarna ga ik Duits volgen in het tweede jaar en Engels in het eerste jaar. En hopen dat mijn lesrooster geen overlappingen telt. Ik ben dit jaar zo’n slechte student geweest, vooral door de paniek bij het zien van zoveel studiewerk en het niet-weten-waar-te-beginnen. Dat moét dit jaar anders. Eén lichtpuntje: ik weet nu in elk geval hoe ik het niét moet doen.

Liefde? Na wat heen-en-weer-gezweef blijf ik hopelijk standvastig op dezelfde plek. Ik mis hem, zeker – maar ik ken mezelf en ik weet dat dit de beste oplossing is. Ik wil hem niet kwijt, though, dus ik hoop dat hij er hetzelfde over denkt. We komen er wel uit.

Studentenstad? Ik had gedacht dat het eng zou zijn om alleen in een stad te wonen en alleen in het weekend thuis te zijn – maar het valt verrassend goed mee! Ik heb me wonderbaarlijk snel aangepast, en dat voor een typische huismus met heimwee. Eerlijk: het is gewoon leuk om slechte eetgewoontes te ontwikkelen en om om 21:30 nog snel een portie Aiki Chicken klaar te maken omdat ik dan pas honger heb. Of om te slapen zolang ik wil – als ik niet om 8:00 ’s morgens al les heb. Ja, met Leuven is niks mis. Natuurlijk zie ik mijn vrienden van de middelbare school nauwelijks, maar ik geloof dat als we allemaal een beetje ons best doen, we best nog vaak kunnen afspreken.

Future? Ik spring van de hak op de tak: gisteren dacht ik nog hoe cool het zou zijn als ik inderdaad een spionne was voor de FBI of iets dergelijks. Vanaf mijn vijfde wilde ik het liefst actrice worden. Of kapster. Of – inderdaad – spionne. Daarna wilde ik schrijfster worden, en tegelijk drummer, zangeres, gistariste en podiumbouwer. Oh – ik geloof dat ik ook aan lerares gedacht heb: veel vakantie! En laat ik dan fotografe niet vergeten, een passie die ik zopas ontdekt heb, maar waaraan ik nauwelijks durf toe te geven omdat ik me op mijn schoolwerk moet en zal concentreren. Tja. Hoe noem je dat, een breed interessegebied? Ik kom wel op mijn pootjes terecht. Laat ik eerst maar eens achter dat diploma aangaan…

En dat is ook wat ik nu ga doen: een paar hoofdstukken Algemene Taalwetenschap in mijn hoofd proppen werpt hopelijk zijn vruchten af, volgende week. Wish me luck!

xoxo

Wel heb je van je leven! Ik heb me nog nooit zó erg als een kleuter, als een of ander klein en nietig wezen, behandeld gevoeld als gisteren, toen ik een antwoord kreeg op mijn klachtenmailtje naar de spoormaatschappij.

Op een probleemaanwijzende, doch steeds vriendelijke manier heb ik de jammerlijke relaas van een aantal onfortuinlijke NMBS-situaties zo objectief mogelijk gemaild naar de contactdienst, hier en daar toch nog doorspekt van een lapje humor of luchtigheid. Het moest natuurlijk geen Brulbrief worden. (Al meen ik nu dat idee stukken beter geweest was. Waar is die Harry als je hem nodig hebt?).

Mijn mailtje verbaasde hen enorm‘, want ze konden me wel verzekeren dat site 100% betrouwbare informatie geeft en dat die bovendien elke dag wordt ge-updated! Wanneer er wijzigingen optreden in de dienstregelingen, zou ik dat moeten gezien hebben aan een uitroeptekentje ‘in de details’, MAAR (!) helaas ‘zien sommige gebruikers dit wel eens over het hoofd’ en ‘staan dan soms voor onaangename verrassingen’ bij aankomst op het station.

…jij denkt dat ik niet angstvallig elk vreemd tekentje dubbel gecheckt heb voordat ik vertrok? De troela.

Waarom ik – de schuchterheid zelve – al mijn moed bij elkaar schraapte en vanop een veilige afstand, goed verborgen achter mijn laptop hier op kot in Leuven, eindelijk mijn briesende frustratie over de NMBS uitte in een klachtenmail? Waarom?

Ik zal je eens vertellen waarom: wanneer jij op internet de uren checkt van de treinen, dan wil jij toch ook op tijd vertrekken en aankomen, niet? Je gaat me niet vertellen dat jij graag op station A (waar je moet overstappen om naar station B te kunnen reizen) arriveert en dat je het geweldig vindt dat de trein die je had moeten nemen, waar je bovendien zeker een kwartier op zou moeten wachten, eigenlijk zo’n tien minuten geleden al vertrokken blijkt te zijn zonder jou. Hoezee, lang leve de NMBS! En de volgende trein dan, vraag je? Hoezee maal twee, die arriveert pas over een uur.

Geloof me dat “Oh, gezellig” niet je reactie is op dit soort amateuristisch gelanterfant.

Om mezelf dan maar bezig te houden, tast ik in mijn tas naar een tijdschrift. …Dat blijkt thuis nog in de kast te liggen. Het enige overgebleven tijdsverdrijf? Je gedachten carte blanche geven en je hoofd loslaten als een dolle hond, terwijl je brein al stomend aan de tweede paragraaf van een gepeperde Brulbrief werkt. Nog al een geluk dat de NMBS zo tegewerkte, anders had ik helemaal niks te doen…

Let’s start it all over

23 september, 2008

Ik begin opnieuw.

Met een brandschone, keurig afgekuiste lei begin ik aan een nieuwe blog en aan een nieuwe schoolcarrière. Met mijn afzichtelijke, monsterlijk groene tas en mijn voetjes gehuld in mijn heilige Sacha-schoentjes kwam ik aangetrippeld bij lokaal MSI1 02.28. “Franse taalkunde I” van 9u tot 10u had ik – samen met nog zo’n hele gang andere studenten die zogenaamd zelfzeker, maar in feite (hopelijk) even onwetend als ik, stonden te wachten totdat de vieze, grijze deur van het desbetreffende lokaal eindelijk zou openzwaaien.

En toen was het zover. Plots stroomde iedereen weg, en ik volgde. Achter en naast me liepen twee meisjes die ik net had leren kennen en met z’n allen propten we de hele aula vol. En toen begon het: meneer Lauwers bleek in les États-Unis te zijn en voorlopig zouden we les hebben van een kleine, dunne dame die ik –ramp!- nauwelijks verstond omdat ik achteraan zat. Helemaal in paniek (want ik als domme eerstebach begreep traditionelerwijze natuurlijk niet wat ze zei), kribbelde ik een paar lijntjes op mijn notitieblok zodat het leek alsof ik ook ijverig alles noteerde wat zij, bijna onzichtbaar vooraan achter al die andere hoofden, stond te verkondigen in het Frans.

Eenmaal terug op kot, bekeek ik de enige leesbare notities (hetgeen ze op het bord had geschreven, waarschijnlijk helemaal vertederd door zo’n 200 panikerende gezichtjes) op mijn blok. Ik zou morgen “Frans: taal & tekst” hebben van 11u tot 13u. Natuurlijk moest ik als een razende mijn geprinte lesrooster nakijken, want wie weet had ik op dat moment al een les!

Zo’n irritante gewoonte van me is om blaadjes papier, of het nu geld is of een kladbriefje, door de zenuwen helemaal op de plooien en te frommelen. Toen ik dan eindelijk mijn propje lesrooster van nog geen dag oud had kunnen openvouwen, begreep ik dat ik die kostbare portie paniek compleet verspild had aan niks:

“Woensdag 24.09.2008: 11u tot 13u – Frans: taal & tekst I, mondelinge taalbeheersing”

Ja. Bedankt, en dan ga ik nu panikeren voor iets dat tenminste écht de moeite waard is. Op naar mijn allereerste les Duitse taalkunde…